‘ÜLKEMİZDE HER YIL YAKLAŞIK 150 BİN KİŞİ, DÜNYADA İSE 12-15 MİLYON KİŞİ İNME GEÇİRİYOR’
Türkiye’de her yıl yaklaşık 150 bin kişi, dünyada ise 12-15 milyon kişinin inme geçirdiğini söyleyen Prof. Dr. Engin Çakar, “Biz daha çok inme ve travmatik beyin hasarlarıyla ilgileniyoruz. Bunlar, dünyada çok önemli birer sıhhat sorunu. Ülkemizde her yıl yaklaşık 150 bin kişi, dünyada ise 12-15 milyon kişi inme geçiriyor. İnme; beyin damarlarında kanama ya da tıkanma meydana geldiğinde ortaya çıkan bir tablodur. Sonuçlarına ise felç diyoruz. Felç; görme bozukluğu, yutma zahmeti, konuşma bozukluğu, teneffüs sorunları, kol yahut bacakta hareket kaybı üzere kısmi bulgulara yol açabileceği üzere, hastanın büsbütün felç olmasına da neden olabilir. Bu nedenle hastanın erken periyotta hastaneye ulaştırılması büyük kıymet taşıyor. Akabinde hastanede uygulanan erken tıbbi tedaviyi takiben, nörorehabilitasyon dediğimiz tıbbi rehabilitasyon programına süratlice başlanması gerekiyor. Biz bu ‘Mucize Organ Beyin’ sempozyumuyla insanların farkındalığını artırmaya çalışıyoruz. Zira istatistikler, yaşayan her dört bireyden birinin hayatı boyunca en az bir kere inme geçirdiğini gösteriyor. Bu bazen küçük bir tıkanma yahut kanama, bazen de daha büyük bir tablo olabiliyor. Hasebiyle herkesin inmenin ne olduğunu, sebeplerini ve korunma yollarını bilmesi; kendi ömrüne dair tedbir alabilmesi için çok önemli” dedi.
‘NORMAL BİR BAŞ AĞRISI SANDIĞIM İÇİN HASTANEYE GİTMEYİ HİÇ DÜŞÜNMEMİŞTİM’
İnme yaşayan hastalardan 22 yaşındaki Sude Yılmaz yaşadığı süreci şöyle anlattı:
“Hastalıkla tanışmam 2019 yılında oldu. Ondan evvel orta ara başım ağrıyordu; arkadaşlarımdan ilaç almıştım. Daha sonra konuta geldim. Olağan bir baş ağrısı sandığım için hastaneye gitmeyi hiç düşünmemiştim. Bir gün sınavıma çalışıyordum, ailem dışarıdaydı. O sırada başım birdenbire çok şiddetli ağrımaya başlamış. Bu kısmı hatırlamıyorum. Olağanda hiçbir ağrı için komşuya gitmem ancak o gün komşumuza gidip ‘Başım çok ağrıyor, bu olağan değil. Beni hastaneye götürün.’ demişim. Hastaneye vardığımızda baygınmışım ve beyin kanaması geçirmeye başlamışım. Ailem geldiğinde hastane de beni tutmamış zira kâfi donanıma sahip değilmiş; öteki bir hastaneye sevk edilmişim. Birinci beyin kanaması durdurulmuş. Hatta kendime geldiğimde anneme, ‘Anne bugün imtihanım vardı, ben neden buradayım?’ demişim. Bir–iki saat sonra ‘Sude Yılmaz ikinci beyin kanamasını geçirmiştir’ anonsu yapılmış. İkinci kanama, birincisi üzere olmadı.”
‘FİZİK TEDAVİNİN VE HEKİMLERİMİZİN DAYANAĞI SAYESİNDE BURADAYIM’
İlk beyin kanamasının akabinde kendisini büsbütün düzgün hissettiğini lakin ikinci kanamanın hayatını değiştirdiğini söyleyen Yılmaz, “İlk beyin kanamasından sonra her şey normalleşmişken, ikinci kanamadan sonra büsbütün felç geçirmişim. Yürüyemiyor, göremiyor, hareket edemiyor; hayatla ilgili tüm işlevlerimi kaybetmişim. Kendimi bile tanımıyordum, ailemi de tanımıyordum. İkinci kanama durdurulduktan sonra benim için adeta milattan evvel ve milattan sonra üzere bir periyot başladı. Milattan sonrası; tekrar yürümeyi, konuşmayı, görmeyi, kendimi tanımayı öğrendiğim uzun bir süreçti. Fizik tedavinin ve hekimlerimizin takviyesi sayesinde bugün buradayım. Bu süreçte çaba eden herkese söylemek istediğim şu: Hastalık bir ömür çabasıdır. Yenilgiyi bekleyen değil, kazanmak için savaşmayı seçen olun” sözlerini kullandı.
‘KİMSE UMUDUNU KAYBETMESİN, TEDAVİYE İNANSIN VE BUNUNLA SONUNA KADAR GAYRET ETSİN’
İnme geçiren hastalardan 52 yaşındaki Armağan Erdoğan ise 2018 yılında iş yerinde yaşadığı ani baş ağrısı sonrası gelişen süreci şöyle anlattı:
“2018 yılının Ağustos ayında iş yerinde çalışırken başım ağrımaya başladı. Şirkette hekimlerimiz vardı; tansiyonumu ölçmelerini istedim. Fakat kısa mühlet sonra baygınlık geçirdim ve hastaneye kaldırıldım. Beyin kanaması geçirdiğimi öğrendim. Çabucak ameliyat edildim ve yaklaşık yirmi gün ağır bakımda kaldım. Akabinde taburcu oldum ve yazlığa gittim. Eylül ayının başında ikinci bir beyin kanaması daha geçirdim. Bu süreçten sonra büsbütün ağır bir tablo gelişti. Eylülden, Ekim 16’ya kadar süren uzun bir ağır bakım periyodunun akabinde hastaneye yatırıldım ve fizik tedavi ile rehabilitasyon kliniğinde tedavi almaya başladım. Aralık ayında, elimde bastonla yürüyebilir hâle gelerek tedavimi tamamladım. Artık hayatıma devam edebiliyorum; kendi işlerimi yapıyorum, konutuma bakabiliyorum, otomobil kullanabiliyorum. Geçen yaz yüzmeye başladım. Bunlar benim için çok büyük adımlar. Bunları yapabildiğim için herkese teşekkür borçluyum. Hiç kimse vazgeçmesin. Zira bu tedavi mümkün. Bence kimse umudunu kaybetmesin, tedaviye inansın ve bununla sonuna kadar gayret etsin.”
‘KARDEŞİM BİRİNCİ İRTİBATINI FİZİK TEDAVİ SIRASINDA GERÇEKLEŞTİRDİ’
Sude Yılmaz’ın ablası Nursena Yılmaz da “Bir aile yakını için de, hasta için de hakikaten çok kuvvetli bir süreçti. Daha evvel hiç bu türlü bir durum yaşamamıştık; güya bu hastalığı birinci kere kardeşimde görüyormuşuz üzere hissettik. Hasta için ne kadar zorsa, aile yakını için daha da sıkıntı olabiliyor. Yaşadığımız olay ani geliştiği için hepimiz büyük bir şok yaşadık. Sude bugüne kadar hiç hastalığını lisana getiren bir insan değildi. Ani bir halde kötüleşince hepimiz çok etkilendik. İki ay boyunca ağır bakımda kaldı. Felç tablosuyla karşı karşıya geldik, teneffüs aygıtına bağlı yaşadı. Hekimler bize daima ‘yüzde bir ömür, yüzde doksan dokuz ölüm’ üzere tabirler kullanıyordu. Umudumuz yükselse bile doktor yorumlarıyla tekrar düşüyorduk. Yaklaşık iki aylık ağır bakım sürecinin akabinde dört buçuk – beş aya yakın fizik tedavi devri başladı. Asıl mucizelerimiz bu süreçte yaşandı. Sude birinci sefer bu devirde konuşmaya başladı; birinci hareketlerini, birinci bağlantısını fizik tedavi sırasında gerçekleştirdi” dedi.
‘DOKTORLARIN DAYANAĞI VE AİLENİN HASTAYA HİSSETTİRDİĞİ SEVGİ BÜYÜK BİR IŞIK OLUYOR’
Yılmaz kelamlarını şöyle tamamladı:
“Buradan Engin Bey’e de teşekkür etmek istiyorum. YouTube’da başka hastaların görüntülerini paylaştığı için minnettarız. Bu şekil görüntüler çok büyük farkındalık yaratıyor. Biz başta bu durumu yalnızca kendimizin yaşadığını sanıyorduk. Fakat bu görüntüler sayesinde aslında birçok kişinin misal süreçlerden geçtiğini, hepimizin inme riski taşıyan bireyler olabileceğini gördük. Sude’nin de söylediği üzere hastalara tek tavsiyem: pes etmesinler, çaba etsinler. Ailelere de sesleniyorum; hasta yakınlarını asla yalnız bırakmasınlar. Sevgiyle, merhametle yanlarında dursunlar. Tabiplerin takviyesi ve ailenin hastaya hissettirdiği sevgi hakikaten büyük bir ışık oluyor. Ağır bakımdayken kardeşime onu ne kadar çok sevdiğimi ve her şartta yanında olacağımı söyledim. Bizi duyup duymadığını bilmiyordum, lakin o anda gözünden bir damla yaş aktı. Bu benim için unutulmaz bir andı. Umarım kimse bu türlü güç şeyler yaşamaz ve herkesin kıssası bizimki üzere memnun bir sona ulaşır.”
