1- Eleştiriyi irtibat sanmak
Birçok kişi rahatsızlığını lisana getirirken, aslında karşısındakini yargılıyor. “Bu davranışın beni etkiledi” demek yerine “Sen esasen daima böylesin” cümleleriyle konuşmak, bağlantısı tahlil değil, akın haline getiriyor. Uzman Klinik Psikolog Aycan Koç “Eleştiri, his temelli bir farkındalık içermediğinde savunmaya neden olur. Partnerini daima yetersiz gören bir yaklaşım, bir müddet sonra alakayı de değersizleştirir. Bağlantı; suçlamak değil, paylaşmaktır” diyor.
2- Susarak mesafe koymak
Susmak her vakit sakinlik değil, birden fazla vakit uzaklaşmadır. “Konuşacak bir şeyim yok”, “Zaten anlamıyorsun”, “Ne fark edecek ki?” Bu cins cümlelerin gerisinde çoklukla tahlilden değil, kopuştan beslenen bir tutum yatar. Konuşulmayan her sorun, vakitle birikerek bağlantıyı sessizce tüketir. Bağlar, hislerin deverana girebildiği kadar yaşar.
3- Partnerini toplum içinde küçük düşürmek
Partnerini oburlarının yanında alaya almak, ima yollu eleştirmek ya da küçümsemek münasebetteki itimat yerini zedeler. Daha da yıpratıcı olan ise bu davranış sonrası gelen şu cümledir: “Çok alıngansın, latife yaptım.” Alakada yaşanan kırgınlık değil, o kırgınlığı lisana getirince suçlanmak asıl yarayı oluşturur. Hürmet, münasebette sevgi kadar onarıcıdır.
4- “Ben Böyleyim” cümlesiyle değişime direnç göstermek
“Beni bu türlü kabul et” cümlesi, birçok vakit değişime dirençtir. Halbuki alaka, iki tarafın da birlikte gelişmesiyle güçlenir. Sabit kalan bir kimlik yapısı, vakitle alakayı esnetilemeyen bir alana dönüştürür. Ve esnemeyen her yapı, birinci sarsıntıda kırılır.
5- Hislerin ismini koymadan anlaşılmayı beklemek
“Ben söylemeden anlamalı”, “Seviyorsa hisseder” Bu tıp kanılar, duygusal beklentiyi romantize ederken irtibatı yok sayar. Halbuki söz edilmeyen her his, vakitle kırgınlığa dönüşür. Bağlar, sezgilerle değil, açıklıkla güçlenir.
6- Dijital tuzağa düşmek!
Uzman Klinik Psikolog Aycan Koç “Sosyal medya, sadece tanışmaları kolaylaştırmadı; bağ kurmanın pahasını de azalttı. Artık biriyle sorun yaşandığında tahlil aramak yerine, “yerine koyulabilecek öteki biri” fikri devreye giriyor. Bağlar derinleşmeden tüketiliyor, bir ‘tıkanıklık’ anında vazgeçmek, beklemekten daha kolay geliyor. Zira dijital çağda herkes ulaşılabilir ancak kimse vazgeçilmez değilmiş üzere bir algı hakim. Öte yandan, görünürlük ve beğenilme isteğinin alakaların önüne geçmesiyle; bir kıssada etiketlenmemek, birlikte çekilen fotoğrafın paylaşılmaması ya da geç gelen bir ileti bile, alakanın çarçabuk derinden sarsılmasına neden olabiliyor. Halbuki alaka, dışarıdan nasıl göründüğünden çok, içeride nasıl hissedildiğiyle yaşanır. Bağ, beğeniyle değil, inançla kurulur” diyor.
