Çene kemiklerinin erimesinin farklı sebepleri olduğunu lisana getiren Dr. Öğr. Üyesi Seda Altop, “Basit bir diş çekiminden sonra bile beyin, ‘biz orayı artık kullanmıyoruz münasebetiyle yıkıma başlayabiliriz’ üzere bir komut veriyor. Bu nedenle uzun mühlet dişsiz kalan hastalarda önemli manada bir çene kemiği erimesiyle karşılaşılıyor” dedi. İmplant imal etaplarından bahseden Altop, “Çene kemiğinin hacmi standart implant üretimi için uygun değilse o vakit zigomatik, kemikten ve bunun yan duvarından takviye alacak formda bir tasarım yapılır” formunda konuştu.
‘İmplant mecburiyet’
Hareketli protezlerin implantın alternatifi değil, mecburiyet olduğunu aktaran Dr. Öğr. Üyesi Seda Altop, “İnsan ömrü uzadığı için o hareketli ve konforsuz dişlerle de uzun yıllar yaşamak istemiyor beşerler. Münasebetiyle sabit bir protez beklentisi oluyor” dedi. Daha düzgün bir çiğneme işlevi isteyen ve estetik açıdan da daha yüksek beklentileri olan hastalara, şahsa özel tasarlanan implant tedavisi uygulandığını kaydeden Altop, kelamlarını şöyle sürdürdü: “Kanal tedavili dişlerde apse üzere birtakım problemler görülebiliyor lakin implantlar esasen sağlıklı kemiğin içerisine yapıldığı için rutin bir takip gerekli. Fakat hastanın ağız hijyeni çok berbatsa, çok ağır sigara kullanımı varsa, bir grup öteki faktörlerle birlikte nasıl diş kaybı meydana gelebiliyorsa implantta da yeniden o tipte bir enfeksiyon meydana gelebilir.”
İmplant tedavisi, şahsa özel uygulanır!
Çene kemiği erimesine genetik faktörler, denetimsiz diyabet, erken yaşta diş kayıpları, sendromlar yahut travmaların neden olabileceğine vurgu yapan Dr. Öğr. Üyesi Seda Altop, “Bir tümör operasyonu ya da bir kist operasyonu da o bölgedeki kemik kaybına neden olabiliyor” dedi. İmplant uygulamasının 3 boyutlu bir tomografi tahlili ile başladığını lisana getiren Altop, “Kemik yüzeyi ile diş etinin ortasına yerleştirilecek implantlar için 3 boyutlu bir tomografi tahlili yapılır ve kemiğin en uygun olduğu noktalar tahlil edilir. Yani en ağır olduğu, anatomik oluşumlardan uzak olan ve vidaların en uygun nokta atışı yerleri tespit edilir. Sonrasında da bireye özel olarak üretimi yapılır. Birkaç haftalık bekleme mühletinin akabinde genel anestezi altında bir operasyonla hastalara uygulanır. Tıpkı seansta süreksiz diş de tekrar tıpkı halde yapılabiliyor. 3 hafta sonrasında da yumuşak doku büsbütün güzelleştikten sonra da temel kalıcı dişler hastalara uygulanabiliyor” açıklamasını yaptı.
İleri cerrahi teknikler gerekebilir!
Diş kaybının belirtisi olabilecek durumlara değinen Dr. Öğr. Üyesi Seda Altop, “Bir dişin kaybına sebep olan şeyler, derin çürük üzere enfekte birtakım oluşumlar ve kırık dişler olarak karşımıza çıkıyor” dedi. Her diş kaybının implant gerektirdiğine işaret eden Altop, “Ancak kırık dişle uzun müddet yaşıyor olmak o bölgede bir enfeksiyonu da tıpkı vakitte başlatabilir ve kemikte bir yıkıma sebep olabilir. Bahsimiz aslında standart implant yapabiliyor olmak. Ancak bölgede çok önemli bir yıkım oluştuysa o vakit mevcut haliyle implant yapılamıyor. Diğer seçeneklerin kıymetlendirilmesi gerekiyor. Kemik ekleme ameliyatı, zigomatik implant üzere ya da bu tipte son 5 yıldır dünyada tekrar gündeme gelen subperiostal implant üzere daha ileri cerrahi süreçlere geçmek durumunda kalınabiliyor” formunda konuştu.
İmplantların ömrü ortalama 20 yıl!
İmplantların ömür uzunluğu kullanılabileceğini söylemenin gerçek olmadığının altını çizen Dr. Öğr. Üyesi Seda Altop, “Ortalama sağkalım mühleti yaklaşık 20 yıl civarındadır. Lakin bu müddet; hastanın yaşı, sistemik hastalıkları ve ağız bakımına gösterdiği itina üzere faktörlere bağlı olarak değişebilir” dedi. İmplant tedavisinin birinci bakışta maliyetli üzere görünse de sağladığı çiğneme konforu, estetik katkısı ve ruhsal tesirleri göz önüne alındığında uzun vadede bedelli bir yatırım olduğunu kaydeden Altop, kelamlarını şöyle tamamladı: “Diş sıkmak, tek başına diş kaybına yol açmaz lakin mikro travmalara neden olarak diş yüzeylerinde aşınmalara yol açabilir. Bu nedenle diş sıkmak, diş kaybı için hazırlayıcı bir faktör olarak kıymetlendirilebilir. Kök hücre ve genetik çalışmalar üzere biyoteknolojik gelişmeler hala araştırma kademesindedir. Fakat önümüzdeki 20-25 yıl içinde, hastaların suya koyarak kullandığı hareketli protezlere muhtaçlık duymayacağı öngörülüyor.”
